2005/Apr/24

เห่อๆๆหายหน้าหายตาป่ายนาน คิดถึงจังเร้ย

อ่าๆๆๆช่วงนี้ม่ะค่อยด้ายเล่นเอ็มเร้ย---เรากำลังโกอินเตอร์

เกิดอาการขยันเรียน---ป่ายหัดเรียนร้องเพลงก่าเพ่แนน

เห่อๆๆป่ายนั่งกระดิกปากมากก่าอ่ะ

น่าเบื่อมาก 3.30 ชม.แน่ะ

---+++++++++++---

วานนี้กูมีเรียนชดด้วยง่ะ แต่ด้วยนิสัยกูแว้ว+++โดดดีก่าๆๆ

เห่อๆๆ--ตอนแรกก้อแบกหน้าตาอันห่วยแตกเข้าป่ายถามเพ่เค้า

เออ!!!เพ่ค่ะ(เสียงเส้ามากน้ำตาเริ่มไหล...เวอร์ป่ายหน่อย)

---พอจามีรอบหั้ยเรียนชดมั้ยค่ะ---

วานนี้เดี๊ยนต้องป่ายพบแพทย์ค่ะ---ที่จิงอ่ะกูป่ายเรียนม่ะทันโว้ย!!!

เห่อๆๆ ม่ะมีหรอกน้อง (แป๊ก---เล็กน้อย หน้าเส้ามั๊กมาก) หนูอยากเรียนนิ่เพ่

คือเพ่จัดรอบไว้เต็มทุกห้องเร้ย---ม่ะมีห้องว่างเร้ย

เอ้างี้---วานอาทิดน้องค่อยมาเรียนอ่ะกาน

ตอนบ่ายโมง---เห่อๆๆๆ ทามหน้าตื่นเต้น

กูมีรอบเรียนหล่ะ---เสร็จตู

ค่ะๆ เด่ววานอาทิด บ่ายโมง เด่วมาเรียนค่ะ(ทามเปงทวนเวลาอีกรอบ)

เดินส่ายตูดเล็กน้อย---ออกมาด้วยความภูมิจัยส์

บอกเฮีย--เฮียๆๆเรียนชดวานอาทิด บ่ายโมงนะเว้ย

ย้ำ!!!บ่ายโมง

แต่สุดท้าย---สรุปว่าวานนี้กูก้อโดดอีก

เก่งจิงๆ มารยาญิง 108 เล่มเกวียน กูด้ายควักออกมาช่ายแว้วโว้ย

ครั้งหนึ่งในชีวิตกู!!!


edit @ 2005/04/24 13:13:06

2005/Feb/10

วันนี้เปงวันที่ควรดีจัยส์อีกหนึ่งวัน

ที่ควรบันทึกไว้เปงหน้าประวัติศาสตร์

---เอ๊ะ หรือว่าจาเสียจัยส์ดีอ่ะ---

ก้อสอบ final เสร็จแย้วอ่ะ

พรุ่งนี้ก้อม่ะต้องเรียนแย้ว ไม่ต้องเข้าแถว

ไม่ต้องฟังครูบ่น นอนหลับด้ายเต็มตื่น

ตื่นเช้ามาเล่นเนต เล่นเอ็ม

คิดถึงความสุขข้างหน้าแย้วมีความสุข...+++

แต่ความทุกข์ของวันพรุ่งนี้เราจาผ่านมันป่ายด้ายอ่ะป่าว

ม่ะด้ายเจอเพื่อนๆแย้ว

ต่างคนต่างแยกย้ายกานป่าย มีที่เรียนใหม่

ม่ะด้ายนอนด้วยกาน กิงด้วยกาน

โห่---คิดแย้วเศร้าโคตร

เนียะ---ช่วงสอบที่ผ่านมาเราม่ะค่อยสบายกายเท่าไร

เปงหวัดอ่ะ+++แต่ดีจัยส์โคตรมีน้องสาวมาคอยเปงห่วง

น้องสาวที่พูดถึงม่ะช่ายโรสนา

---เดียร์ต่างหาก---

เมื่อวานวันเกิดโรส

9 กุมภาพันธ์

ก้อม่ะรู้จาหั้ยรัย เร้ยหั้ย teddy Bear ปัย

ม่ะรู้เค้าจาชอบอ่ะป่าว---หวังว่าคงถูกจัยส์นา

2005/Feb/03

พรุ่งนี้จาปัจฉิมแย้ว

...ม่ะคิดเร้ยว่าจามีงานนี้...

ม่ะคิดว่าครายเค้าจาจัดหั้ยพวกเราด้วย

ก้อทำดีอารัย...ก้อม่ะมีครายเหง

งี้แหละ...คนดีม่ะมีที่อยู่

__ช่างเหอะ__

นี่มันหมายถึงเวลาของเราที่เหลือน้อยเต็มทีแย้วดิ่เนอะ

จาอยู่ที่นี่อีกม่ะกี่วันแย้ว

โค้งสุดท้าย...ที่พวกเราจาด้ายอยู่ด้วยกานภายใต้รั้ว pccst แห่งนี้

ต่อป่าย+++ที่ตรงนี่คงม่ะมีพวกเรา

นั่งโม้ นั่งหัวเราะ นั่งหลับ

ต่อป่ายคงม่ะมีครายเดินกอดคอเรา

ครายจะยืนมือหั้ยเราตอนเราล้ม

เพื่อนคนเดิม กำลังจะจากป่าย

แย้วเพื่อนคนไหนจะมาจับมือเราเดิน

พรุ่งนี้...อาจเดินคนเดียว

ทางเดินข้างหน้าอาจไม่มีกาน ม่ะมีครายเช็ดน้ำตา

ม่ะมีครายหัวเราะเยาะเรายามเราผิดพลาดแย้ว

...พวกแกอย่าท้อนะ...

คิดถึงและรักพวกแกเสมอ

---pcc.st Generation 8---

เวลาทำหั้ยตูด้ายเจอพวกมึง แต่เวลานั้นแหละที่พาพวกมึงไปจากตู